amsterdam - Volleyballer was na diagnose van erfelijke ziekte ROW afgeschreven voor topsport,maar vindt zichzelf nu terug inde Japanse competitie.

Als Michael Olieman vroeger een paar traptreden had beklommen, was hij al buiten adem. ‘Dat kan niet normaal zijn voor een topsporter, dacht ik toen.’ En zo zijn meer kwalen en mankementen uit het verleden eenvoudig te herleiden, nadat een diagnose werd gesteld die het einde van zijn leven als volleyballer had kunnen betekenen.

De vraag die hem tegenwoordig het meest gesteld wordt? Of hij angst heeft bij het sporten verkeerd neer te komen en zichzelf onherstelbare medische schade toe te brengen. Luchtig is zijn reactie: ‘Zolang ik blijf staan, is er niets aan de hand.’

Pas na enig aandringen bekent hij niet graag aan de gevolgen te willen denken van een val of duik naar de bal. Hij wil niet steeds met zijn medische situatie worden geconfronteerd. Na een ‘weggegooid’ jaar wil hij verder gaan met wat hij ooit begon: het bereiken van de top in zijn sport. ‘Ik ben liever bezig met het hier en nu.’

Tegelijk beseft hij dat zijn verhaal vragen oproept en te bijzonder is om te worden genegeerd. Olieman (25) is ‘jaren ouder geworden’ door de gebeurtenissen van de voorbije maanden, en dat kan volgens hem niet op de geboorte van zijn zoontje worden afgeschoven.

Het begon met ogenschijnlijk onschuldige astma-aanvallen tijdens een Italiaanse nacht. De medicijnen die een arts voorschreef aan Olieman, die de tweededivisieclub Verona had uitgekozen voor zijn buitenlandse debuut, sorteerden geen effect.

Volgens een astma- en allergietest in het ziekenhuis bleek de geboren Utrechter bepaalde allergieën met zich mee te dragen. Hij werd weer met een paar pillen naar huis gestuurd.

Pas nadat hij bij een conditietest geen lucht meer had gekregen en bijna was flauwgevallen, zagen ze bij de club de ernst van de situatie in. Een CT-scan onthulde de kwaal: een ader in zijn rechterlong was misvormd. De boodschap van de Italiaanse arts had grotere gevolgen voor de jonge sportman.

‘Het zal door zijn gebrekkige Engels komen, maar ik begreep dat de enige optie was het onderste deel van de long te verwijderen.’ Olieman moest er sterk rekening mee houden dat hij zijn topsportloopbaan abrupt zou moeten beëindigen. ‘Nu denk ik: toch goed dat ik in Nederland een second opinion heb aangevraagd.’

Via NOC*NSF-arts Ton Langenhorst kwam hij terecht bij het gespecialiseerde St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, omdat het vermoeden was gerezen dat Olieman de aandoening ROW had. Zijn talrijke bloedneuzen werden verklaard door de diagnose van de artsen: Olieman was inderdaad erfelijk belast met de ziekte van Rendu-Osler-Weber.

Of zijn wereld toen instortte? ‘Nee, want ik wist tenminste waarvan ik last had. De bloedneuzen, mijn slechte conditie, de benauwdheid, het was ineens verklaard. En ik was vooral blij voor mijn familie. Dankzij mij liggen ze allemaal onder de scanner. Tot mijn broertje aan toe.’

Tijdens de operatie werden vier katethers via de lies ingebracht. Bij Olieman waren de haarvaatjes in enkele aders verdwenen, waardoor zuurstofarm bloed niet werd omgezet in zuurstofrijk bloed. Vanwege het daardoor ontbrekende filter konden bacterie- en bloedpropjes zijn hersenen inschieten. Lachend: ‘Dat hebben ze onderzocht. Ze vonden genoeg, maar geen propjes.’

Geanimeerd vertelt Olieman over de dag dat hij onder het mes ging. Hij maakte de operatie mee. ‘Je voelt en hoort je hart heel zwaar pompen. Plotseling voel je dat je je hart wordt doorboord met een of ander ding. Ja sorry, we zijn nu bij je hart, zei iemand tegen me. Ah, dát is het dus, antwoordde ik.’

Het stelt hem gerust dat hij op de meeste vragen die hij soms jaren met zich meedroeg, alsnog een antwoord heeft gekregen. Eén verklaring zal hij waarschijnlijk echter nooit vinden. Waarom uitgerekend in Italië zijn tot dan sluimerende kwaal aan de oppervlakte kwam. Door de combinatie van de druk om te presteren en een nieuwe omgeving, vermoedt hij. ‘En ik woonde naast een bouwput. Misschien hielp dat ook.’

De bestuurders van Toyoda Gosei Trefuerza, een club uit het Japanse Nagoya, waren zich ervan bewust dat hun nieuwe aankoop – binnengebracht door oud-international en spelersmakelaar Guido Görtzen – er één was met een medische handleiding. ‘Eerst waren ze huiverig en zeiden ze: doe rustig aan. Maar omdat hier maar één buitenlander per team mag meedoen, hameren ze er wel steeds op dat ik de titel moet binnenslaan.’

Aan druk geen gebrek, zegt Olieman met een kwinkslag aan de andere kant van de internettelefoon. Alsof het nodig is. Onder druk heeft hij zich al genoeg gezet bij zijn nooit gedachte wedergeboorte als topsporter.