Ik zit al weer 7 weken in Japan en de eerste competitiewedstrijden komen in zicht. De afgelopen weken hebben we veel getraind en wat oefentoernooien gespeeld in Seoul en Hiroshima. Het is allemaal even wennen hier! De sportcultuur en mentaliteit is hier zo anders als in Nederland en Italie dat er in het begin nog wel eens misverstanden waren. Zo moet ik bijvoorbeeld wachten met het in de bus stappen totdat iedereen klaar is en moeten we voor en na een training, opgesteld in een rij, de coach groeten. De communicatie met de coach en trainers loopt af en toe ook nog wat stroef omdat zij geen engels spreken maar gelukkig heb ik een tolk en zijn de spelregels overal ter wereld hetzelfde. Afgelopen week was Lien (mamma van Marieke) op bezoek. Ze is samen met Marieke en Sam deze kant opgekomen om ons een extra paar handen te geven en om natuurlijk wat van Japan te zien. Op mijn vrije dag zijn we dan ook met de Bullet Train naar Kyoto geweest. Prachtige stad met mooie tempels en natuur maar een tour van 4 uur geeft je slechts een kleine indruk van de stad dus we gaan daar zeker nog een keer naar terug. En nu gaan we nog even door met de voorbereidingen op de eerste competitiewedstrijden tegen NEC en Panasonic. De competitie zit hier overigens iets anders in elkaar. We spelen per weekend twee wedstrijden en in totaal 3 keer tegen dezelfde tegenstander. Uit en thuiswedstrijden kennen ze hier niet. De Japanse Volleybal Bond wijst ieder jaar steden en sporthallen aan waar de wedstrijden plaatsvinden. Gelukkig zijn veel van deze plaatsen in de buurt van waar we wonen en kunnen Marieke en Sam naar veel wedstrijden kijken.